Халила Дәўлетназаров

ЖАСЛЫҚТАҒЫ ЖАЗЫЎЛАР

«Қызкеткен»нен суў алған,
Үш сулыў қыз киятыр.
Шығып кетпей қанаңнан,
Ҳаў, жүрегим! Туратур.

Тебирентип бар болмысым,
Бир жалт еткен жанарың.
Сезимлерим кеўлимниң,
Жықты кетти кәнарын.

Қызыл ғыжым бәшпентиң,
Қыпша белиң қынап тур.
Қурдасларың қызыға,
Қарағышлап сынап тур.

Талма бойың таўлана,
Майда-майда адымда.
Күлим қағып қуўана,
Қарағаның ядымда.

Шийрин еди не деген,
Сол бир мыйық тартыўың.
Билип-билмей өзиме,
Дәрт жүклерин артыўым?

Кетәри емес. Жол күткен...
Неге сонда ермедим.
Әлле кимдей қаңғымай,
Көзлерим-әй, гөрмедиң?

Излеп барып арнайы,
Сөз таппаған қонымлы.
Өлимши етип қамшылап,
Тилсе де аз жонымды.

Соң сени деп бир өмир,
Жүрегимниң сазғаны.
Болар екен тәғдирде,
Маңлайға не жазғаны.

...Көкирегимде қулазып,
Босап қалған уя тур.
Қыялымда еле сол:
«Гүл-гүл жанған зия тур.

Қызыл ғыжым бәшпенти,
Қыпша белин қынап тур.
Сәдеплери үзиле,
Жазлап зорға шыдап тур... »

Қәтелестик, адастық,
Бу Ялғаншы жалғанда.
Енди дийдар көрисиўмиз,
О дүньяға қалған ба?!

Көкиреги соқырлық,
Ўаз кешиў өз бахтынан.
Өтсин тартып азабын,
Халиланың ҳаққынан!...

*

Аўылымыз қәдимги,
Бәҳәр еди, гүз еди.
Адамлары мийзамкеш,
Жадыраңқы жүз еди.

Жазы әптап шыжғырған,
Қысы боран, қарлы еди.
Жоқ-жуқалаң болса да,
Жүдә намыс-арлы еди.

Қатар өскен ул-қызлар,
Кем-кемнен бой дүзеди.
Бир қуралай көзлиси,
Жүрек-баўрым үзеди.

Айра-түсип соқпақлар,
Өмиримше излеткен.
Ой-қыялым бәнт әйлеп,
Гүлзар деген қыз өткен.

Қумыры қустай бийазар,
Жипектейин минези.
Жан дүньямды жақтыртқан,
Мисли Ай ҳәм Күн өзи.

Сәўги деген паслымда,
Туңғыш атқан таң еди.
Көкирегимде сол қыз деп,
Тыпыршыған жан еди.

Сүйрик сүзимлеримди,
Көгерткен сол көзгене!
Жоқты ондай мәргия,
Басқасы бос сөзгене...

Өтмишимнен жаңғырық,
Бул бир өшпес из еди.
Сәўгимдеги шар бузған,
Гүлзар деген қыз еди.

Канал:

ХАЛЫҚ УШЫН ПЕРЗЕНТЛЕР ТУЎМАҚ КЕРЕКДУР!

«Туўылыў қысқарсын!» – деген бир гәп бар,
Бунда бир шынлық бар, бул сөзде лап бар,
Ишкирне кимлердур гөзлеген мәп бар,
Ондайлар тиллерин тыймақ керекдур!

Аздай, ығбал жүги жүргени аўып,
Қурсақ көтериўди «зыян» деп таўып,
«Қулеке тәўиплер» дөндирди қәўип,
Саған ул-қыз, оған қуймақ керекдур!

Ал, өзлери өршиў жолында ҳәлек,
Ҳаяллары қыңыр бойларын бәлеп,
Не дәркар түйнексиз ғаўқыйған пәлек,
Егер, қолдан келсе туўмақ керекдур!

Усылай барса бир гез зар әйлер ақыр...
Зүрияд – жерик астай таңлайда татыр.
Келешек – дегениң болар қампәтир,
Сапаны мәнетке қыймақ керекдур!

Сезим қоламтасын үрлейик, көсеп,
Халықтың өмир жолын өтейик төсеп,
Биргене уўыспыз өсип-өнбесек,
Ой-қьял дизгинин жыймақ керекдур!

Дүньяға келгенде не ушын келдиң?
Шағлап иштиң, кийдиң, бир күни өлдиң.
Гүнәкар боп қалмаң алдында елдиң,
Халық ушын перзентлер туўмақ керекдур!

Туўың Гүлайымды, туўың Шәрьярды,
Ғәрибине ашық Сәнемдек ярды,
Батырлыққа, даналыққа қардарды,
Қалың ел ишине қуўмақ керекдур!

Жеккелик – жалтақлап күн кешер мудам,
Ҳүкимдар болса да күйеўиң, қудаң,
Арбаң туўарылса ертеңгиң гүман,
Босаспай, беллерди буўмақ керекдур!

Зибан дер; халқыма перзент болалсам,
Әрман сапарына бирге жол алсам,
Көңил тилла сазын шадлыққа шалсам,
Енди, қосыпыма жуўмақ керекдур!

Канал:

Ә М И Ў Д Ә Р Ь Я

Әмиўдәрья–жаным дәрья,
Даңқым, саўлат-сәним дәрья.
Кеўиллерде туўған жерлик,
Миллий дүнья-таным дәрья.
Жүрегимде соғып турған,
Тамырымда қаным дәрья.

Дүр ҳәр тамшы суўың дәрья,
Мәз-мәйрам ғаз-қуўың дәрья.
Берилмиш қос жағалаўға,
Алтын-гүмис пуўың дәрья.
Халық көз сатқан арзыў-үмит,
Тиришилик туўым дәрья.

Маң-маң басқан Нарым дәрья,
Қорғар намыс-арым дәрья.
Ел-журтымның маңлайына,
Ҳақтан питкен барым дәрья.
Қуўанышларым, шадлықларым,
Дәртим, аҳыў-зарым дәрья.

Суўға кетип салың дәрья,
Шарпыр мисли жалын дәрья.
Не мантығыў, ығыўларда,
Сен қарманған талым дәрья.
Өткен күнлер мисли ертек,
Аян арзы-ҳалың дәрья.

Аты-шуўлы асаў дәрья,
Дүнья баўры тас-аў дәрья!
Қандай шабыс, аяғыңнан,
Шешилмесе тусаў дәрья?
Сен болмасаң Қарақалпаққа,
Қалай кешер жасаў, дәрья!?
07.03.2026.

Канал:

Т А М А Р А

Арал теңизиниң таслап кеткен ултанына сексеўил егиў
барысында «Нулевой точка» да болып өткен Халықаралық
пресс-клубта халқымыздың илим-ҳикметли жигерли қызы,
журналист, филология илимлериниң докторы, профессор
Тамара МАШАРИПОВА усылай сүренлеген еди.

"Тәбияттағы өрнеклиги-көрнеклиги,
Саҳраға сай питкен ербек-сербеклиги,
Қайтпас-қайсар, өзлигине бар берклиги,
Сексеўиллерге қол бергим келип атыр.

Туқымын да шөлгебап таўып еккен,
Өйтпегенде өспес бундай нық ҳәм беккем,
Ҳәркимде де халықлық «қосқа» өзин жеккен,
Табанлылық болса дегим келип атыр.

Бул шымырылық неден бул кеўил тоғы?
Жаў қылышы кеспес, өтпес атқан оғы,
Жанса шытнап-ушқынлар ғыжлап шоғы,
Ҳәр ағашты да сондай көргим келип атыр.

Тораңғыл, кегей, гүжим, ақ тереклерим,
Елге, жерге қуп жарасқан кереклерим,
Сорағлап арғы шежирем дереклерин,
Дабыл қағып сүренлегим келип атыр.

Күн шағлысқан көксин енди өртең шалып,
Көшкен орны қулазып кеткен қалып,
Шағаладай шарқ урып излеў салып,
Көк теңизди ертип келгим келип атыр.

Айнанайын ай сәўлели арыўым-ә...
«Жердей...» деген сөздиң бунша аўырын-ә!?
Жубатқым келип басып баўырыма,
Жырын жырлап жуўырып-желгим келип атыр.

Туўса ел деп туўған болсын ғошшақларым!
Суўлар ығызып кетсин «пуш-шопақларын»,
Жүреклердиң қозғап өшкен ошақларын,
Уўыс-уўыс қоз үлеским келип атыр.

Отан шарлап «Керексең!» десе бунда,
Әўел-ҳа Ҳақ, халқымдики бул жаным да!...
Дуз-тозаңды тосып теңиз ултанында,
Сексеўил боп көгергим келип атыр..."
19.04.2026.

Канал:

Э Й, Д Ү Н Ь Я !?

Ҳәтте, ушқан қус бийжуўап қонбаған,
Елге, жерге сақлығыңыз қаяқта?
Пәнт бергенди жер тарттырып жиберер,
Кәриятлы сол ҳақлығыңыз қаяқта?

Исенимсизлик, гүдиклениў, түскинлик,
Жарқын кеўилхошлығыңыз қаяқта?
Бир-биринен жанларын да аямас,
Қыл қыймас шын дослығыңыз қаяқта?

Жигитлерди қайрайтуғын ерликке,
Жилўа-назлы аққубалар қаяқта?
Әдилликте қылды да қақ айырған,
Туўры сөзли кәтқудалар қаяқта?

Даналарды, батырларды тербеткен,
Ҳәййиўли ақ бесигиңиз қаяқта?
Кирсең самал ашып, шықсаң жел жапқан,
Қәсийетли сап есигиңиз қаяқта?

Алыўдан, бөлиўден бери кетпессиз,
Көбейтиўиңиз, қосыўыңыз қаяқта?
Аҳыў-зарлысының сүртип көз жасын,
Ел деп өкпе осыўыңыз қаяқта?

Мийрас болып қалған ата-бабадан,
Қатпар-қатпар дәртлериңиз қаяқта?
Усы Жер деп мың өлип, мың тирилген,
Аллаярдай мәртлериңиз қаяқта?

Жер бәрҳа шөлиркеп күтер сағынып,
Қар-жамғырлы аспаныңыз қаяқта?
Арал теңизиңди, Әмиўдәрьяңды,
Баўрыңызға басқаныңыз қаяқта?

Халық дегенде асаў аттай туўлаған,
Қайтпас қайсар жүрегиңиз қаяқта?
Пирдей көрип изине ерип қол берген,
Ҳақлық, деген тирегиңиз қаяқта?

Қәне еди сәл писигирек жаралсақ,
Инсаныйлық сөзлигимиз қаяқта?
Эй, дүнья!
Ҳәй, адамзат!
Эҳ, Қарақалпақ!
Аты-шуўлы өзлигимиз қаяқта?!
Декабрь, 2025.

Канал:

Ж Ү Г И Н И Ў

Олар да бийтақат қыйналсақ бизлер,
Аян берип енер түслеримизге.
Бабалар сүренлери әўладтан-әўлад,
Жаңғырығып жасар ишлеримизде.

Гүйзелиске түссе урпақлар изги,
Руҳлары қыйналып табар қозғалаң.
Гейде қағып қорғап қалса да аман,
Тәғдир деген де бәрҳа қол созбаған.

Тал-тал саза келер алыс өтмиштен,
Дәўирлерге кәрўан жол болған жерлер.
Археологлар буған басқан пәтиўа,
Қарақалпақтың ески пайтахты Кердер.

Дерлер: қыят кәт пе, я қат қаңлы ма,
Бундай данышпан жоқ, бар болса да аз.
Уллы Берунийди берген дүньяға,
Топырағы қәсийетли әййемги Шаббаз.

Мийрасқор, Қорқыт ата соққан қобызға,
Бир нешше жүз жыллар бойы қурларда.
Басқалардың сазларына жол болсын,
Қарақалпақтың жыраўлары турғанда.

Ҳақтың нәзеринде Қоңырат ели,
Сулайман Бақырған Ҳәким атаның.
Уламалық, шайырлық мүбәрек исми,
Даңқлы дабыралы еткен Отанын.

Бул жерлер Едиге сәркардасына,
Аңсап керек етип қараң жериўин!...
Дәрья соң да ағар бир аққан жерден,
Аллам, еле берин жазбас бериўин.

Излеп сағалаған баўырласларын,
Халқының басына түскенде ғаўға.
Елин, елимизге әкелип қосқан,
Әлҳәббиз! Тәсийинлер! Жийен жыраўға!

Қырантаў бийиги Жәйҳун бойында,
Батыр жасап өткен Қыран бабадай.
Ата журты Имам ийшанымыздың,
Көзге сүрме, улығланар Кәабадай.

Қарақалпақтың суўғарып жан дүньясын,
Мисли қосық деген дәрьялар ақты.
Ҳақ, халқының сөзин айтсын деп берген,
Күнхожа, Әжинияз бенен Бердақты.

Мағрипат, мәнаўият мәселесинде,
Китабыйлықтың ең ҳасыл нусқасы.
Халқының руўхый шөлин қандырған,
Қазы Мәўлик, Қәлендер бала қыссасы.

Бирге ескек есип баспаса таяў,
Миллийлик кемеси бәлким қайырлар.
Мәнзиллерге елтискен жыр кәрўанын,
Аяпберген, Аббаз, Садық шайырлар.

Қәлемлери менен тулпар шабыслы,
Әдебияттай узақ айлаўлы сында.
Тилеўберген, Ибрайым, Төлепбергенниң,
Лебизлери мѳрдей басылған бунда.

Ким қол созар, кими аяқтан шашлар,
Арпалысып жасар жаманыў-жақсы.
Дуўтар, қосық, ҳаўаз есилисе түсип,
Пығанлар әйлеген Ғайбулла бақсы.

Қумға сиңген суўдай енеди шымм-шым,
Толқып-тебиренип халқының жаны.
Даўытбайдың шийрин бүлбил ҳаўазы,
Жаратылыстың берген ең зор инамы.

Аллатааланың жердеги бир атын,
Халық дер. Дүньяның жоқ буннан ағласы.
Ҳәр әўлад рийза өз өтмишинен,
Жасаса шынжырма-шынжыр жалғасы.

Нәпеси бабалар жасаған жердиң,
Биткен ойымызға ҳәм бойымызға.
Арзыр таўап етип ҳәр қысым топрағын,
Тумар етип тақсақ мойынымызға.

Ҳәр биримиз оған, ал, ол бизлердиң,
Айланған сүйениш-тирегимизге.
Қәстерлеп, қызғыштай қорылып Отан,
Беккем орнығасқан жүрегимизге!
Декабрь, 2025.

Канал:

П И Р Л Е Р И М?

Қаяқтасыз, Қарақалпағым пирлери?
Жигитлерин батыр еткен ҳүрлери.
Елдиң ығбал-жолын шөп-шар басқаны,
Жуўылмаса намәртликтиң кирлери.

Халық дәрти бой бермес гейде тереңлер,
Буны байқамайды қәлби гереңлер.
Жаўырнынан қағып, болған жылаўдар,
Барсыз ба, Қырық шилтен ғайып еренлер?

Әййем заманлардан берман кирилген,
Гә жаяў, гә асаў атлар сүрилген.
Талай жанып кетип соң күл ишинен,
Феникс* қусындай қайта тирилген.

Даўыллы ормандай гүўлеп-шуўлаған,
Соң баяў-бослық жан-тәнин уўлаған.
Халқына үн қосалмаған перзентлер,
Қәне, анасынан болса туўмаған!?...

Өмириниң қыйсайтып басып сирлерин,
Кимлер билмес қалай жасап жүргенин.
Усы топырақтың ийти болсаң да,
Дәрькар Қарақалпақты қорып үргениң!?

Бузылса миллийлик деген мөрлери,
Қулазып қалар жан деген жерлери.
Уллы руўҳлар әўладларға күйинип,
Өртенип кетпесе дей бер гөрлери!...

Тат басып тотықпас гәўҳар-дүрлерим,
Ҳақлығыңа бола қоллар Пирлериң.
Қараң, көкирегинде ҳәр отанластың,
Халықшыллық ар-намыс оты гүрлеўин!
05.02.2026.

*Феникс–от болып жанып кетип соң
қайта қәлпине келетуғын тилсимли қус.

Канал:

ҚАРЛЫҒАШЛАР

Қарлығашларымыз ҳәр бәҳәр сайын,
Өз уяларына келгенде қайтып.
Сол күн бизлер шадбыз,
Олар әбден шад,
Сайрар еди әлле нелерди айтып.

Бир толқыў бар еди, бул сайраўларда,
Сүйиниш, күйиниш, сағыныш бар еди.
Бираз салқынлығын жат үлкелердиң,
Мәкан болмағанын айтысар еди.

Бизлер түсинер ек, қарлығашларға,
Адамларсыз қалай жасайды дүзде?
Үйдиң еркин берип қойдық оларға,
Таршылық етиўди билмедик бизлер.

Палапан ушырып усы кәрада,
Ҳәр жылы жаңадан уялар қурды.
Дәлиз ҳәм терис айўанның төбеси
Тек те, солар ушын шийленбей турды.

Ҳәр гез босастырар кеўлин анамның,
Өткен бәҳәрлерин ядына салып…
Еркин ушып кирип-шықсын деп әкем
Қойды терезениң бир көзин алып.

Уйқыға кеткенше тербетти сайрап,
Таңларда қытықлап оятты бизди.
Биз балалар оларға тәбия едик,
Егленсе дер едик,
Киятқан гүзди.

Кеўлимизде қалды шарқ урыўлары,
Үйрендик мәканға болыўды садық.
Балалықта бизлер бир үй, бир күйде,
Қарлығашлар менен бирге жасадық.


*
Бизиң үйдиң иши қуўанысып атты,
Үкем жығылып-турып тәй-тәй басқанда.
Қарлығашлар да сол күн палапанларын,
Туңғыш мәрте ертип ушты аспанға.

Бир ўақыя болды сонда кеўилсиз,
(Соннан жыртқышлыққа жүрегим кекли)
Ҳәтте, өз балаларын талай жалмаған,
Тарғыл пышығымыз буған себепши.

Көз ашып жумғанша, аңбайда қалдық,
Аңсыз палапанды алғанын тартып.
Қуўдық қаўмашалап,
Қарлығашлар да,—
Өзлерин умытып зымырады, сарқып.

Сүйир қанатлары кескир қылыштай,
Талай оңтайланды шаўып түсиўге.
Гә, шырлап, бизлерден мәдет тилесип
Иләжсиз, сорлылар күйип-писиўде…

Шарқ урып жыласқан қарлығашларды
Көргенде тап соныңдайын езилдим…
Жаўызлықты, Ана меҳри дегенди
Сонда мен және бир мәрте сезиндим.

…Қарлығашларға аңсат болмады…
Анам қайта-қайта «үҳ»леди демин.
Ағам көз үзе алмай қалды қуслардан
Пышық ғәзебимди қайнатты мениң.

Көрерге ҳеш көзим жоқ еди оны,
Көкиреклер қалды бир түрли суўып,
Қәўипсиз жасаўы ушын қуслардың,—
Оны үйимизден жибердик қуўып.

Биз қарлығашлар менен бирге жасадық…

Март, 1983-жыл

Канал:

Мың тоқсан төрт, Наўрыз айы,
Тилегимиз ҳақ удайы,
Жердиң ҳәм көктиң қудайы,
Нәзериң сал елим ушын!

Кыс қылышы тикти қәҳәр,
Муз қурсанды ауыл, шәҳәр,
Келсин, нәзәлим қыз бәҳәр,
Мақул, аты-жөниң ушын!

Жердиң тоңған көксин жибит,
Биз көз сатқан әрман, үмит,
Өнсин жақсы нийет шигит,
Қыткершилик еми ушын!

Дарақлар мийўа салғанша,
Ғаўаша ғумшалаганша.
Дақылын жыйнап алғанша,
Қол жаў, жамғыр-селиң ушын!

Ығбал–Мурап, Шадлық–Дарға,
Бой үйрет пе муңға-зарға,
Анажаным–Әмиўдәрья,
Яр болагөр көлим ушын!

Бәҳәрим, жазым ҳәм гүзим,
Ашық-жарқын болсын жүзиң,
Тоқшылыққа имкән дүзиң,
Қырман толы өним ушын!

Туўыры сөз ашшы тийер,
Бос болсаң көп қамшы тийер,
«Мың қосшыдан бир басшы» дер,
Сап өмир, сап дениң ушын!

Әўелиңди ҳәм кейниңди,
Берсин, кең етсин пейлиңди,
Салғайсаң илгир зейниңди,
Жоқ-жуқалаң мөмин ушын!

Тәшўиш—қайғы зарпын жутар,
Әрман–дүр моншағын сытар,
Гүрес қылыш-қалқан турар,
Бәдбәшере өлим ушын!

Өмирдеги алтын түйме,
Кеўили бәҳәр, ақ сийне,
Жарасады ҳүсин-ийбе,
Ҳуўышлы қыз ҳәм келин ушын!

Бақ-дәўлет қос жанар болғай,
Тилиңнен пал тамар болғай,
Перзентлериң кәмар болғай,
Халқым, талған белиң ушын!

Еллерди бирәдар еткен,
Жақсылыққа қардар еткен,
Қаракалпақты бар еткен,
Шүкир, шадлы демиң ушын.

Қоршаўсыз ығбал ҳәремиң,
Калтқысыз кеўил тәрезиң,
Тек, Алладан боп ғәрезиң,
Халқым—даңқым мениң ушын!

Ўатан жалғыз, өзиң жалғыз,
Бәршени дурыс жолдан барғыз,
Жолыңа нур жаўсын Наўрыз,–
Бул ҳайт-тойлар сениң ушын!...

Март, 1994-жыл

Канал:

МЕШИН ЖЫЛЫ ШАҚЫРЫҒЫ

Сәл ертеректе қайсы бир газетадан япон ҳаялларының Шығыс календары бойынша маймыл (бизиң-ше мешин) жылы туўыў ушын таярлық көрип атырғанын оқыған едим. Айтылыўынша, усы жыл уллы данышпанларды, жаўжүрек батырларды, мәшҳүр ҳүкимдарларды, таңлайына берген шайырларды, бүлбилзибан қосықшыларды қулласы, даңқ-мәртебелерге ерисетуғын айрықша ақыл ийелерин дүньяға келтирер екен. Ҳәр бир халық, ҳәр бир шаңарақ, ҳәр бир инсан әлбетте, өз перзентлериниң ели-журтының мақтанышына, әжайып тулғаларға айланыўын жүдә-жүдә қәлесе керек.
Қарақалпақ топырағының бир қәлемкеши сыпатында Мүшел жыллар сейдини Мешин жылы шақырығын қосық қатарларына салып, өз елиниң келешегине қызығып, жан аўыртып ҳәм онда өз излерин қалдырыў нийети бар көпшиликтиң нәзерине усынып, әсиресе, өнип-өсиў жасындағы ерли-зайыплыларға арнап жазылып отыр.
Автор.

Көкирегим–данышпанлық есиги,
Тербеткеним уллылардың бесиги,
Дүнья липасына ийне сабақлап–,
Жамап-жасқағаным жыртық-тесиги.

Не-не тулға болған не-не туўғаным,
Ҳүкимдарлар жөргеклери жуўғаным,
Арыўлық, дилўарлық берип қызларға,
Улларға батырлық кәмар буўғаным.

Гүл-ғумшалаў паслы жеткен келинлер,
Көп егленбей бир тоқтамға келиңлер!
Ер жүрек перзентлер дәркар ертеңге,
Буны буйыртпа деп билиң елиңнен!

Халықтың даналығы, көп екен дана,
Ҳақтан соң да оған керек ғой пана,
Мешин жылында көз жарған ҳаяллар,
Бәлким, бек-бийлерге боларсыз Ана.

Кийерсиз әл-ҳасыл қыйлы кийимди,
Сулыўлап, көркейтип үйиң, күйиңди,
Ғалма-ғал аз емес, бирақ, бәринен,
Муҳаббат ҳәм перзент бираз тийимли.

Мәгар, мешин жылғы қызың, улың бар,
Тулпар болар бул мәўсимги қулынлар,
Десеңиз оларды: туўға айлансын,
Ҳадаллық жолына әмел қылыңлар!

Мүшел айлаўында жортып-желемен,
Елгезерим даңқ, мәртебе елеген,
Қәнекей, асығың! Туўып үлгериң!
Он еки жылда тек, бир рет келемен.

Жолбарыс жүреги болғай жериги,
Жолына шашарман ақыл-зерини,
Жигитлерди қайрасын деп ерликке,
Қызлардан бар еттим мисли перини.

Ҳақтың елшисиндей туўылар шайыр,
Ашық-машықлықта Зәўре ҳәм Тайыр,
Болымсыз, ең болмай қалды дегени,
Дүнья-мүлк битип, я руўхый байыр.

Бәлким, Қыдыр ата барып қасына,
Дәўлет қусы қоныўы бар басына,
Жасап өмириниң ушына шығып,
Жыллар төппеллеме толар жасына.

Өмир қысқа нәрсе, гә сәл созылар,
Халық кеўли сап ақыл менен бозығар,
Қошқар болар, қурлар хошамет урған,
Менде туўған дүңки маңлай қозылар.

Ҳәр пасыл, ҳәр ай, ҳәр күндиз, кешеси,
Жазмышларға жазар бар өз пешеси,
Ҳеш перзент бахыттан қалмас қуры қол,
Мешин жылы болса киндик шешеси.

Қылыштай қылтыңлап турман қындағы,
Қәлбиме шарланғай бар зат бундағы,
Оралсын уллылық липасларына,–
Келинжанлар, нәрестеңиз қундағы!

8-март, 2015-жыл.

Канал: